Voor het eerst sinds ik de opleiding begon ben ik boos. Heel boos. Zo boos, dat ik zeker tien minuten lang niks meer hoor van wat er in het college nu eigenlijk allemaal gezegd wordt en ik briesend naar de achterste banken van het lokaal verdwijn. Ik erger me aan de heftigheid van mijn eigen emotie. Waar komt dit nu opeens vandaan? Als eerste groep van een opleiding die nog zijn vorm moet vinden lopen we vanzelfsprekend met zijn allen tegen dingen aan die niet in een keer goed gaan. Soms zijn het kleine foutjes of ergernisjes, soms heeft het iets meer voeten in de aarde, maar het wordt, in ieder geval in mijn geval, altijd uiteindelijk opgelost. Dus, waarom raakt dit me ineens zo?
Pas thuis, van me af pratend, krijg ik het puzzeltje compleet. Het heeft niks te maken met het onderwerp van mijn boosheid, het heeft te maken met begrepen worden. Gezien worden. Gehoord worden. Twee keer op een avond werd de kern van wat ik wilde zeggen niet opgepikt aan de andere kant van de lijn en ongeacht of de communicatiestoornis aan mijn kant of aan de kant van de ontvanger lag (of allebei), ik voelde me persoonlijk geparkeerd. Niet gehoord. Niet gezien. Niet begrepen. En dat machteloze gevoel, uitte zich in boosheid en afsluiting.
Zoals gezegd, er was eigenlijk niets aan de hand en de situatie rondom de boosheid is meteen dezelfde avond opgelost. Maar het zette me wel aan het denken. Het sluit namelijk aan bij een van mijn ‘core beliefs’: de wens om gezien, gehoord, begrepen en geaccepteerd te worden is universeel. Als sociale diersoort hebben we de bevestiging en de begeleiding van anderen nodig voordat we uit kunnen groeien tot zelfstandige, zelfverzekerde, sociaal bewuste en sociaal actieve mensen die weten hoe ze gelukkig moeten zijn, zodat we dat weer dat weer door kunnen geven aan de volgende generatie. We hebben het nodig om gezien, gehoord en begrepen te worden om ons veilig te voelen en te kunnen groeien, te kunnen leren. En dat heeft weer alles te maken met het onderwerp van LAB2: diversiteit.
Een van de dingen die wij als leerkrachten kunnen doen, moeten doen, om tegemoet te komen aan al die verschillen in een groep, is echt kijken en luisteren naar onze leerlingen. Naar de personen die ze zijn, ongeacht de etiketjes die de omgeving ze opplakt, of de etiketjes die ze zichzelf opplakken. Als leerkracht kun je zeker niet alles voor ze of met ze keren of oplossen. Maar je kunt wel een verschil maken in het leven van een kind door te proberen het écht te zien voor wie het is, dat te laten merken en ernaar te handelen. En soms moet je om je leerlingen goed te zien, juist je ogen even dichtdoen zodat je al die etiketjes niet kunt lezen.
Reacties
Ik denk dat wij al toekomstige leerkrachten het verschil kunnen maken in de basis van het ontwikkelen van de identiteit van de leerling. Hoe kijken wij naar de kinderen en kunnen wij waken voor denken in hokjes en plakken van etiketten. Mooi geschreven.
Heel mooi verwoord Paula!
Nu je me hebt uitgenodigd kan ik je blog lezen. Heel goed hoe je een persoonlijke ervaring koppelt aan de leerkracht die je wilt zijn. Zich gezien en gehoord voelen is ook naar mijn mening een basisvoorwaarde.
Natuurlijk kijk ik in de spiegel als het om Lab 2 gaat en hoop ik dat ik als docent de student oprecht hoor en zie.
Uiteindelijk zijn we allemaal gewoon mens, jong of oud.
Het leerproces moeten we samen doen.
De leerkracht komt niet verder zonder klas, maar de klas komt ook niet verder zonder leerkracht.
Ik vind dit artikel er heel mooi bij passen.
https://www.omdenken.nl/inspiratie-en-verhalen/we-gaan-een-leraren-risicolijst-maken?fbclid=IwAR3eodWK7Rx2YhQdZcs_h2XK4TSY6YFmAZYALAWOyOSy3--bS2wpLTVJbi0